ایرانم را دوست دارم

بنام تنها کارگردان هستی

آخرین آپ

فکر کنم یکسال میشه این وبلاگ سر از زیر سکوت در آورده و خود نمایی میکند امیدوارم تونسته باشه سکوت را به جا شکسته باشه.

به هر حال با تمام خوبی و بدیهایش توانست تعدادی همفکر و هم نوع را مشغول کنه

امیدوارم این مشغولی پیروزی بخش بوده باشد. از تمام دوستانی که از بدو تولد این وبلاگ مرا همراهی و همدلی کردند،کاملا ممنون و متشکرم و از همینجا همتون را میبوسم و برای آرزوی شادی و پیروزی روز افزون را از خداوند بزرگخواستارم. الان که به آرشیو نظرات نگاه میکنم میبینم من دوستانی دارم که قبلا هیچ وقت نداشتم .

دوستان این اخرین مطلب من خواهد بود چون من عازم خدمت مقدس سربازی هستم.اگر موقعی شما را نارحت کردم از همینجا طلب بخشش میکنم

همه شما را دوست دارم

نمیدونم

نمیدونم چی بنویسم . بخدا باور کن فقط همین طوری خودکار بدست گرفتم و دارم می نویسم . باورکن حتی کلمه بعدی را هم نمیدونم ، فقط دستم حرکت می کند و خودکار هم جوهر افشانی،

خب بازم می گم ، نمیدونم چی بگم

چون هرچی بخوام بگم تکراریه و قبلا هزاران بار گفتم

نه !!!!!

انگار یه چیزی به نظرم آمد.

آره . این کلمه تازه است .

خوب گوش کن .!

فکر می کنم ما هم کم کم داریم به افسانه

ها می پیوندیم

این خصوصی بود شما نخونید

سرسپرده

همیشه در مقابل خدا سر سپرده باش

همیشه روزانه چند صفحه قرآن بخوان و آن را عملی کن

همیشه یاد خدا باش

همیشه اگر کسی مزاحمتی بین تو و خدایت ایجاد کرد سعی کن مزاحم را کنار بذاری

و هیچ وقت نذار کسی فکر تو را مشغول کند و فقط به خدا فکر کن

امیدوارم منم بتونم مثل تو باشم ای سرسپرده ترین سر سپرده دنیا

اینم خصوصی بود لطف کنید نخونید

خب پایین برای شما مطلب توپ دارم

خب

تو این مدت من زیاد حرف زدم. فکر کنم حدودیک سال شده که من وبلاگ زدم و قصد من هم فقط و فقط این بوده که حس میهن پرسی را در بین کسانی که به وبلاگم سر میزنند ایجاد کنم و تا حدودی پیروز هم شدم . همین که خیلی ها از من نشانی کتابهای تاریخی و سوالاتی در مورد تاریخ وطنمون ایران بزگ می کردند برای من کافیه. همین که خیلی ها فهمیدن یه زمانی ما توی جهان حرف اول و آخر را می زدیم . کافیه

خب

خب من در اینجا از شما می خوام هر چی ذلتون میخواد میتونید بگید و هر حرفی بزنید سانسور نمیشه

شما حتی کاملا مجازید که ناسزا هم بگید

من بهم بر نمیخوره

پس حالا نوبت شماست

فقط خواهش میکنم شرم نکنید

هر چه دل تنگت میخواهد بگو

درود به تمام دوستان عزیز

و این بار صادق چوبک .................

12 تیرماه سال 1295 در بوشهر کودکی دیده به جهان گشود که بعد ها توانست به همراه (صادق هدایت) بانیان داستان نویسی مدرن ایران را تشکیل دادند

صادق چوبک فرزند آقا اسماعیل (بازرگان)و رقیه سلطان است که بعد 82 سال زندگی در 12 تیرماه 1377 دیده از جهان گشود

یحیی

یحیی یازده سال داشت و اولین روزی بود که میخواست روزنامه دیلی نیوز بفروشد . در اداره روزنامه ،متصدی تحویل روزنامه ها و چند تا بچه هم سال خودش که انها هم روزنامه می فروختند چند بار اسم دیلی نیوز را برایش تلفظ کردند و او هم فوری آن را یاد گرفت به نظرشآن اسم به شکل یک دیزی آمد. چند بار صحیح و بی زحمت پشت سر هم پیش خودش گفت: ((دلی نیوز ! دیلی نیوز ! دیلی نیوز !)) واز اداره روزنامه بیرون آمد.

تو کوچه که رسید شروع کرد به دویدن . فریاد میزد دلی نیوز ! دیلی نیوز ! به هیچ کس توجه نداشت . فقط سرگم کار خودش بود . هر قدر آن اسم را زیادتر تکرار میکرد و مردم از او روزنامه می خریدند بیشتر از خودش خوشش می آمد وتا چند شماره هم که فروخت هنوز آن اسم یادش بود . اما همین که بقیه پول خرد یک پنج ریالی را تحویل آقایی داد و دهشاهی کسر آورد و آن اقا هم آن دهشاهی را به او بخشید و رفت اوهم ذوق کرد ،دیگر هر چه فکر کرد اسم روزنامه را یادش نیامد.آن را کاملا فراموش کرده بود .

ترس ورش داشت.لحظه ای ایستاد و به کف خیابان خیره نگاه کرد. دو مرتبه شروع به دویدن کرد. باز هم بی آنکه صدا کند چند تا شماره ازش خریدند.اما اسم روزنامه را به کلی فراموش کرده بود.

یحیی به دهن آنهایی که ازش می خریدندنگاه می کرد تا شاید اسم روزنامه را از یکی از آنها بشنود،اما آن ها همه با قیافه های گرفته و جدی و بی آنکه به صورت او نگاه کنند روزنامه را می گرفتندو می رفتند

بیچاره و دسپاچه شده بود .به اطراف خودش نگاه میکرد شاید یکی از بچه های هم قطار خود را پیدا کند و اسم روزنامه زا ازش بپرسد،اما کسی را ندید.چند بار شکل دیزی جلوش ورجه ورجه کرداما از آن چیزی نفهمید.روی پیاده رو خیابان فوجی از دیزی های متحرک جلوش مشق میکردندو مثل اینکه یکی دوبار هم اسم روزنامه در خاطرش برق زد،اما تا خواست آن را بگیرد خاموش شد

سرش را به زیر انداخته وآهسته راه می رفت. بسته روزنامه را قایم زیر بغلش گرفته بود و به پهلویش فشار می داد.می ترسید چون اسم روزنامه را فراموش کرده روزنامه ها را ازش بگیرند.می خواست گریه کند اما اشکش در نیامد.می خواست از چند نفر عابر بپرسد

اسم روزنامه چیست اما خجالت می کشید و می ترسید .

ناگهان قیافه اش عوض شد و نیشش باز شد و از سرو صورتش خنده فرو ریخت . پا گذاشت و به دو و فریاد کرد.

(( پریموس !پریموس ! ))

اسم روزنامه را یافته بود .

بدرود

من خودمم شما چی

یک روز کامل من

صبح حدودا ساعت شش خورده ی

بعد از چند ثانیه مامان جارو بدست به طرف وحید می رود وشروع میکند

کتک کاری

میرم به طرف دستشویی هر چه تو این بیست و چهار ساعت اندوخته کردم را خالی می کنم .یه وضو میگیرم دو رکعت نماز میخونم ،دو لقمه صبحانه می زنم تو رگ و میپرم روی ریانه ام و تندی اینترنت  را وصل میکنم .مامانم صدا میزنه وحید تو باز صبحونه تونخوری،

میگم چرا همشو خوردم .میگه جون عمه ات

خب وارد نت میشم یه سر به وبلاگ بزرگ 2500 سال امپراطوی ایران میزنم تا ببینم چه خبره نظرات را باز میکنم میبینم بعضی ها با وفا هستن و هنوز منو فراموش نکردن ولی بعضی ها خیلی بی معرفتن و بهم سر نمیزنن ومن اونقدر از اونهایی که میان و تعریف بخودی میدن بدمیاد . بابا انتقاد بکنین ،هر چند میدونم نمیتونین با من کل بندازین

خب میریم سراغ نظرات خصوصی ،همیشه نظرات خصوصی

جذاب تره. تو نظرات خصوصی یه دختر خانمی هست که از همه افاده ای تر و خیلی هم بی معرفته هه هه هه خودش خوب میدونه کیه

خب بازم بگذریم از اینترنت بیرون میایم . میریم به طرف سالن مسجد ، آخه داریم آمادش میکنیم برای تئاتر.

کل کل با بچه های اینترنت تموم شد کل کل با بچه های تئاتر آغاز شد

خب من هستم ،داش نجی ، رضوپیکک ،رضو پش.... بقیش اسمش

نمیگم چون خیلی خطرناکن حمید،محمود دینامیت ،امیر بچه بانی مسجد

جابر دلپیرو،گژو ،محمد فلاکت ،شاپور عرب و بقییه .....

البته این اسمهای مستعار برو بچس بود . خیلیا ی دیگه هم هستن که به علت نبودن وقت از نام بردن آنها خوداری می کنم

وقتی میرم تو سالن به جای این که بچه ها کارکنن فقط من بدبخت باید کار

کنم . تا حالا کجا دنیا دیدین کارگردان بلوک بلند کنه .

ما خیلی بدبختی داریم با این گروه تدارکات

ظهر که میشه همونجا توی مسجد نمازمون را میخونیم و میایم خونه

غذایی می زنیم یه چرت کوچلوه هفت هشت ساعته می خوابیم و ما بقی

ساعت هشت شب یا به قول یارو گفتنی ساعت بیست .تمرین شروع میشه

دوباره اوضاع سرو کله زدن با اینا شروع شد از اول که تمرین شروع میشه من باید بگم ساکت ،ساکت،ماشاالله یکی دو تا هم نیستن گروه بزرگ فرهنگی هنری لیمر یه لشکر آدم دور خودش جمع کرده ،هف هش نفر موسقی

ده بیستا بازیگر ،نور داریم، تنظیم داریم ، دسیار داریم همه انواع رشته هایی که گروه های بزرگ ایران ندارن ما داریم

ساعت هشت. تمرین شروع میشه ، بازیگران ما ساعت نه شروع میکنن اومدن

داش نجف همش میگه ساکت خودش بیشتر از همه صحبت میکنه

کسی که نقش فرهاد بازی میکنه یا داره تلفنی با زیدش صحبت میکنه یا همش خوابه نقش شیرین که دیگه گفتن نداره ساعت 9:55 دقیقه میاد میگه ساعت 10 هم میخوام برم مگه ما جرعت داریم حرف بزینیم باباش

اتو بوس داره می ترسم با اتوبوس لحمون کنه ،نقش سکینه که بابا ش ابراموویچ محله مون هست ساعت 6 میریم دنبالش میگن خوابه 5 میریم میگن درس داره ۴ میریم میگن رفته خونه عمش 3 میریم مگن رفته خونه خالش 2 میریم میگن داره نهار میخوره 1 میگن مدرسن قبل یک که میریم میگن اصلا ما همچین دختری نداریم ، میبینید من چه زجری میکشم

دختر سر پرست مادی و روحی ما هم از موقعی که تمرین شروع میشه

،بجای اینکه درباره نمایش صحبت کنه ،هی میگه موضوع وبلاگتو عوض کن

بهش میگم بابا ما میهن پرستیم ،همینه که هستیم نمیتونیم عوض بشیم

اون راضی نمیشه ولی من راضی ام

ما یه تمرین مسخره ای داریم که بیا و ببین ، یکی چادر نمیاره یکی فانوس نی میاره یکی میگه کو هیزم ، یکی میگه شلاق خرابن باور کنین با این گروه کار کردن هنر میخواد هر کس بتونه با این گروه کار کنه یعنی داره دوره فوق دکتراشو میگذرونه مثلا نقش زن بعذ از 2 ماه تمرین هنوز دیالوگ ها را با سرعت 120 کیلومتر بیان میکنه ولی واقعا سرعت عمل خوبی داره  

خب البته این روزها چون خیلی در گیرم دیگه انجمن سینمای جوان و حوزه هنری نمیرم چون وقت نمیکنم

خب نمایش ولش

شب طرافهای ساعت 12 من شام میخورم ، بعد میرم تو اتاق خودم

به حساب خودم شروع میکنم کتاب خوندن که انواع فکرها تو ذهنم مرور میشه و نمیذاره من درست کتاب بخونم ، کتابو میبندم رایانه را روشن میکنم

یه نوحه بوشهری می ذارم و شروع میکنم مروری به محتویات پوشه ها که

که چیزای خوب داره چیزای یواشکی هم داره

ساعت یک میشه بچه ها شروع میکنن تک زدن روی تلفن همراهم

خیال میکنن که من خوابم ولی کور خوندن ،بلند میشم میرم بیرون توی حیاط اسمون را نگاه میکنم ستاره ها خیلی قشنگن صورتهای فلکی را خیلی دوست دارم دب اکبر ،دب اصغر،پروین و........

یکی از کتبها را بر میدارم همراه خودم میبرم توی رختخواب شروع میکنم به خواندن تا که خوابم ببره و صبح بشه روز از نوع روزی از نوع

ولی روزهای من همیشه اینطوری نیستن این فقط مختص روز 25دیماه بود

 من کارهای دیگه هم میکنم . رفقای دیگه ای هم دارم که تو این روز با من رابطه ای نداشتن ..........وسلام ..........

پیام من به تمام دوستان  در سراسر ایران بزرگ

(( اگه خدا داد رحمت است اگه نداد حکمت است ))